Nieuwtjes
Lezingen
Presentatie
Buitenbeentjes
De Barones
GentlemaninSlavernij
HeyBuddy&anderSucces
Yu di Tera
Wie ben ik?

   

 Stichting Werkgroep Herkenning

Zaterdag 2 september 2017 in Amersfoort. Voor het eerst was ik uitgenodigd om voor een klein gezelschap een Power Point Presentatie te geven over De Barones.

Omgekeerde instelling; anders wil je de zaal zo vol mogelijk hebben maar dat was nu de bedoeling niet. En zo ontwikkelden zich tussen de lezing door interessante gesprekken. Ervaringsdeskundigen aan tafel, allemaal hebben ze hetzelfde meegemaakt namelijk die foute ouders in oorlogstijd. In diverse omstandigheden, maar door de overeenkomst hebben ze onder elkaar een enorm samenhorigheidsgevoel ontwikkeld. Ik hoorde feiten die mij tot dusver onbekend waren. NSB’ers werden nadat zij waren geïnterneerd, uit de ouderlijke macht gezet dat was automatisch een gevolg van gevangenschap. Het was een tijd van chaos. En masse zijn willekeurig arrestaties verricht, tegelijkertijd zijn misdadigers ontkomen. Terwijl Nederlanders die alleen maar lid waren geweest van de NSB, zonder proces twee jaar gevangen hebben gezeten. Uitzetting uit de ouderlijke macht is in het geval van De Barones niet aan de orde geweest. Misschien omdat de kinderen ondergebracht waren bij familie? Ik heb het bij mijn bron nog eens nagevraagd maar de ouders zijn niet uit de ouderlijke macht ontzet. Wel was er sprake van een gezinsvoogd die eens per week een praatje kwam maken. Als stopwoordje had deze man: zal ‘k maar zeggen. De kinderen noemden hem zo en zeiden tegen elkaar ‘kijk daar komt Zal ‘k maar zeggen weer aan.

 Mij werd ook verteld dat als het hoofd van het gezin zijn stemrecht was ontnomen, automatisch volgde dat zijn echtgenote ook niet mocht stemmen. Miens moeder heeft altijd volgehouden dat ze uit protest weigerde te gaan stemmen. Het Nederlanderschap was ook ontnomen maar is later teruggegeven.

  Met dank voor de uitnodiging aan Stichting Werkgroep Herkenning.

 +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 Podium Mozaïek

 Zondag 3 september 2017 presenteerde Indeknipscheer de uitgaven die dit jaar zijn verschenen. De nadruk lag op de verhalen die zich afspelen in Suriname, Indonesië, of op Curaçao. Specialiteit van de uitgeverij. Het introduceren van de nieuwe werken aan de hand van interviews en optredens met muzikale omlijsting is een jaarlijks terugkerend evenement dat wordt gehouden in Podium Mozaïek te Amsterdam. Deze keer werd de gastheer vlak voor de pauze de regie uit handen genomen door Michiel van Kempen. 

Achter de schermen en op zeer geheime wijze was een item ingelast in de presentatie. Auteurs, zakelijke contacten en vrienden feliciteerden Franc Knipscheer met het veertigjarig bestaan van de uitgeverij.  Zelf zou hij nooit op het idee gekomen zijn zichzelf daarom in de spotlights te zetten. Even van slag, van de kaart gebracht onderging Franc de huldiging met naast hem echtgenote, steun en toeverlaat Anja Brandse.  In zijn dankwoord vroeg Franc zich geroerd af hoe het mogelijk was geweest foto’s toe te voegen aan de presentatie waar hij zelf tot het laatst toe zo nauw bij betrokken was geweest. Het antwoord stond naast hem.  Voor Franc en Anja een emotioneel moment maar vooral met een feestelijk tintje.

Totaal overrompeld  onderging Franc de huldiging. Hij kon amper bevatten welk cadeau hij aangeboden kreeg van auteurs, zakelijke en bevriende relaties. Een compleet verzorgde reis naar Suriname met extra trip naar het binnenland. Verraster had Franc niet kunnen reageren. Totaal  ontroerd, even van de kaart maar zoals eerder aangegeven kwam er een dankwoord dat de zaal roerde en af en toe een hartelijk lachen ontlokte. Minutenlang ovationeel applaus voor Anja en Franc. Welverdiend!

 Een bijzondere middag voor uitgever en auteurs. Veel belangstelling voor de boekentafel waar uiteraard Buitenbeentjes lagen naast Gentleman in slavernij en Yu di Tera.

 (daar gaat een Buitenbeentje)

Zo'n middag is als het ware ook een reünie. Fijn om oude bekenden te begroeten en kennis te maken met collega auteurs met wie al vriendschap op face book was ontstaan.

Meneer Gilbert Wawoe ken ik al sinds de presentatie van mijn debuut. We zijn oude vrienden en ik mag geen 'u' meer zeggen: 'je bent nu zo beroemd.'

 We hebben even nagebabbeld over het verleden maar voornamelijk het heden belicht. Wat een fantastische middag. Alle auteurs zijn in het zonnetje gezet, voor mij was het interview met Peter de Rijk zeer geslaagd.

 Vele Buitenbeentjes gesigneerd, hier met Fred de Haas.'

 Behalve de al eerdergenoemde overweldigende gebeurtenis, nog iets heel moois. Een vriendin, Ethna, met wie het contact was verwaterd, was speciaal voor mij naar de middag in Podium Mozaiek gekomen. We hadden elkaar 15 jaar niet gezien, maar niet vergeten! 's Avonds toen zij in Buitenbeentjes las, dacht ze bij het verhaal over Anna Bisselink dat moet haast wel familie zijn van mijn vriendin in Canada, Agnes Bisselink. Die ouders zijn zo sociaal betrokken en behulpzaam, ik herken de karaktertrekken. Ik vond het een beetje sterk, dacht, ze vragen mij zo vaak: ik ken een De Heer is het familie? Er zijn meer hondjes die Woef heten. Maar ik heb het toch voorgelegd aan Anna en nog voordat ik uitgepraat was, riep ze: 'Agnes is mijn nichtje! Ohh, het contact is verloren gegaan, toevallig dacht ik van de week nog hoe zou het met het gezin van oom Jan zijn gegaan?' Adres onbekend op Indeknipscheer's jubileum!

Ethna stuurt een gesigneerde 'Buitenbeentjes' naar haar vriendin in Canada.

 ++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Tong Tong Fair 2017

59e editie

 Buitenbeentjes was nog niet verschenen, het omslag stond koud op internet of ik werd uitgenodigd om hier op dit podium een lezing te geven. Franc Knipscheer, de uitgever en ik waren zeer vereerd. Tong Tong Fair is het podium voor de Indische cultuur en uitgeverij Indeknipscheer publiceert vanaf het begin van haar bestaan boeken van Indische auteurs.

 

 Ik besloot dat het over alle tien de verhalen moest gaan, de achtergrond en geschiedenis van de vertellers. Het uitgangspunt vormde de PowerPointpresentatie die ik heb gemaakt ter ere van de boekpresentatie. Deze lijnen heb ik verder uitgewerkt en verdiept tot een naar ik hoopte boeiende voordracht.

  

Soms gaat het anders dan verwacht. De ervaring heeft me geleerd dat ik de flair heb, de losheid om als het even mis gaat dat in spontaniteit op te lossen. Een lach weet op te wekken met een grap. Dat is alleen mogelijk door contact te maken met de zaal. En juist dat vond ik hier heel moeilijk. Ik stond in het felle licht op het podium en keek bijna het donker in. Ik zag schimmen, geen betrokkenheid op de gezichten van toehoorders. Juist die aansluiting die me weinig moeite kost contact te maken, miste ik in dit optreden. De duistere zaal ontnam me enigszins mijn spontaniteit en voorzichtigheidshalve bleef ik achter de katheder waar ik anders veel beweeglijker acteer.

 

 

Toen ik merkte dat er foto’s genomen werden van de afbeeldingen op het scherm, gaf me dat weer enigszins vertrouwen. Het boeide gelukkig wel wat ik te vertellen had. Wat me ook nog niet eerder is overkomen dat sommige mensen de zaal verlaten tijdens mijn performance. Dat brengt je toch ook wel even van je stuk. Is het niet interessant genoeg? Er kwamen trouwens ook mensen binnen, op de een of andere manier bracht entree me minder van m’n á propos.

Ik heb drie keer een grap gemaakt waar voor mijn gevoel geen respons op kwam. Uit ervaring weet ik dat het oorlogsverleden heel gevoelig kan liggen, en hoe voorzichtig je het ook brengt iedere anekdote kan een wond openrijten.

 

Na afloop bleek dat ik me te bezorgd had gemaakt. Na het buitengewoon hartelijk applaus haalde ik opgelucht adem. Publiek sprak me aan en loofde mijn optreden. Dergelijke complimenten gaan altijd gepaard met nieuwe verhalen. Daar neem ik de tijd voor, al drong die in dit geval want we moesten van het podium af en ik werd verwacht in de boekenstand. Ten slotte kreeg ik nog een pluim van een van de organisatoren. Maar voegde hij eraan toe, je moet het niet te zwaar maken, gooi er wat humor in!    

 

*************************************************

De Barones in Delfzijl 3 mei 2017

 

In de week van de herdenkingsdagen aan de tweede Wereldoorlog heb ik de PowerPointpresentatie op uitnodiging van de bibliotheek over De Barones in Delfzijl gehouden in theater De Molenberg. Het thema in de roman is niet zo vrolijk maar de avond over het boek was vanaf aankomst in het theater zeer ontspannen en verrassend. Onderweg naar de zaal zagen we beneden in de hal posters hangen van artiesten die binnenkort zouden optreden. Daar hing mijn aankondiging van de lezing tussen! Een geweldige binnenkomer en ook de ontvangst door Netty en Tet van de bibliotheek was allerhartelijkst. Even leek het erop dat er stoelen bijgezet moesten worden maar alle belangstellenden konden een plaatsje vinden.

Waar ik een beetje op had gehoopt gebeurde ook: ik zag oude bekenden van vroeger terug die ik in jaren niet had gezien. Een vroegere buurvrouw van mijn ouders, die me als tiener heeft meegemaakt en mijn beste vriendinnetje van de lagere school. Zij zei: ‘Het zat er altijd al in,’ en dat vond ik een enorm compliment. Want zij kan het weten vanaf de eerste klas van de lagere school tot aan de zesde waarna we allebei een andere kant opgingen, zijn we maatjes gebleven.

Dit was mijn eerste optreden op de grond waar ik ben opgegroeid en ik vond het heel bijzonder en warm! Aandachtig publiek, juiste reacties op het juiste moment. Een lach, instemming, verontwaardiging, ontroering, het gebeurde eenstemmig! Door dit samenspel met de toehoorders groeide ik in mijn rol van verteller. Na de pauze hebben we naar aanleiding van de vragen het vrouwenleven van de vorige eeuw besproken. Het was niet zo gemakkelijk om op te groeien in de jaren veertig, de oorlog, de ervaringen mee te slepen, emancipatie was jarenlang niet aan de orde en scheiden was ook zo gemakkelijk niet.

 

 

++++++++++++++++++++++++

Nieuwe bibliotheek Hellevoetsluis

In Hellevoetsluis werd zondag 5 maart 2017 de afsluiting van de feestweek gevierd. Cultuurhuis Nieuwe Veste met behalve de bibliotheek, o.a. ook het theater en de muziekschool onder haar dak, had sinds de opening eerder die week verscheidene activiteiten voor jong en oud op het programma afgewerkt. Met een presentatie over De Barones heb ik de rij gesloten.

 

Het is een bijzonder geslaagde middag geworden met geïnteresseerde toehoorders. Het verhaal over het NSB-verleden, maar ook de herinneringen aan de Flower Power tijd en de Koude Oorlog maakten veel los. Met leeftijdgenoten gaat er een golf van herkenning door de zaal bij de beelden uit die tijd. Weet je nog? O ja en toen en toen, het is heel leuk als zo’n gesprek spontaan ontstaat tijdens de lezing. Bewust had ik de titelverklaring overgeslagen om daarover een vraag uit te lokken. Ben, oudste bezoeker en zoals ik begreep regelmatige gast op de zondagmiddaglezingen, glimlachte verbaasd: “Waarom Barones?”  Het verhaal ging immers over een eenvoudige vrouw. Mien werd door haar moeder gekscherend Barones genoemd omdat ze vooruitstrevend was en hogerop wilde. Ben heeft de oorlog zeer bewust meegemaakt en denkt nog vaak aan de zijn joodse buren van toen die midden in de nacht zijn weggehaald. Ook hoort hij met regelmaat de huilende kinderstemmen nog. Hij heeft altijd gedacht: ‘NSB weg ermee’, maar door de roman De Barones begrijpt hij dat ook hier kinderleed in het geding was.

Kers op de taart was de aanwezigheid van een ploeg van de lokale-TV. Tijdens de lezing zijn er opnames gemaakt en in de pauze een aantal interviews opgenomen.  

 

************************************        

 

                        Odd Fellows lezing 21 september

Werken aan je je zelf, harmonie onder de mensen, met open oog en oor, bewogen zijn, respect, maatschappelijk betrokken zijn vormen tezamen de positieve leidraad waar Odd Fellows voor staat en waar ik me ook heel goed in kan vinden. Dat deze instelling door de broeders en zusters serieus nageleefd wordt is meteen duidelijk. De ontvangst is allerhartelijkst en na de technische controle, -de apparatuur werkt- krijgen we een rondleiding en uitleg van Jack van Os, onze gastheer. De levenshouding van Odd Fellows bewerkstelligt een unieke sfeer waarin mensen van allerlei rangen en standen zich op hun gemak kunnen voelen.

 

Bewogen zijn, betrokken, in kunnen leven in de situaties van anderen zijn eigenschappen die ik nodig heb om mijn verhalen te schrijven. Sterker nog, inleven is het voornaamste handvat, zonder empathie krijg je geen gevoel op papier. Dat mij dat gelukt is merk ik aan de reacties van de lezers die mijn boeken kennen. Ik hoor hoe ze anderen de titels aanraden, fantastisch om te horen!

 

Deze lezing behelst alle vijf de boeken. Met de Powerpoint heb ik een rode draad gemaakt waarin de verhalen naar elkaar toe groeien. Aan de hand van de foto’s vertel ik van ieder verhaal hoe het is ontstaan, waar het over gaat en sluit het af door een treffende passage voor te lezen. Zelfs het boek in wording Buitenbeentjes krijgt deze behandeling. Er is nog geen omslag maar wel al veel over het ontstaan en wording van de bundel te vertellen. Uiteraard is er ook een heftig voorval om voor te lezen. Niet uit een boek maar vanaf papier maar daarom niet minder indrukwekkend. 

 

           

          

 

Tjempaka

                                                  

 rantang

 

 

******************************************************

BoekPresentatie De Barones in School 7

 

 

Woensdag 1 juni was de presentatie van De Barones in de nieuwe bibliotheek in Den Helder.

De middag werd goed bezocht. Na afloop ontving ik een impressie verslag van Moon Kager. Mustreads op pad naar… De lezing over De Barones – Janny de Heer

 

https://mustreadsornot.wordpress.com/2016/06/02/mustreads-op-pad-naar-de-lezing-over-de-barones-janny-de-heer/

"Al had ik het boek gelezen, van de beschrijving van Janny van het leven van Mien werd ik zeer ontroerd."

 

 

"...kwam het bij een ieder in de zaal enorm binnen. Dit merkte je door de vragen en opmerkingen die na afloop van de lezing gesteld en gedeeld  werden..."

 

"...De lezing was zo om, jammer want naar mijn mening kon Janny  nog uren vertellen en wilde de aanwezigen graag nog door discussiëren..."

 

Moon hartelijk dank voor je verslag. Je hebt de sfeer in de zaal goed weergegeven.  Ik wil graag iedereen bedanken die een bijdrage heeft geleverd aan deze bijzondere middag.  Behalve de oprechte belangstelling en aandacht die ik van de toehoorders mocht ontvangen ben ik royaal in de bloemetjes gezet. Ik was verrast met zoveel aardige attenties en reacties en heb daar nog lang van nagenoten!  Hartelijk dank! 

 

 

 

****************************************************************

Schrijvers Festival 2016

Zaterdag 19 maart ben ik op uitnodiging van het Schrijvers Festival Steenwijk te gast in Kallenkote.

In Indische sferen is het thema Suriname. Gezien het verloop van de geschiedenis is dat een combinatie die heel goed kan. Na alle aandacht die De Barones heeft gekregen en Gentleman in slavernij een pasje terug moest doen, gaat het vandaag voornamelijk over de Surinaamse familie Horst van Duitse afkomst. Hoe toepasselijk in de Boekenweek. Vanaf zijn wolkje heb ik Johann Dieterich zelf zijn verhaal laten doen en zijn kijk op de wereld van vandaag. Zoals afgesproken met de organisatie heb ik ook nog iets verteld over het WIO project. De verhalen over de kinderen van toen, nu oude mensen, die in verschillende omstandigheden allemaal dezelfde overeenkomst in hun leven te verwerken kregen namelijk het noodgedwongen vertrek uit Indië na de Tweede Wereldoorlog.      

 ***************************************************************            

Hellevoetsluis en Den Helder

hebben meer gemeen dan marinestad te zijn

 Zondag 18 oktober 2015 op uitnodiging van de bibliotheek Hellevoetsluis verteld over de geschiedenis van de familie Horst omdat nazaten van de oudste zoon Franz in deze plaats wonen.

 

Interessant gevolg van een boek over een familie die echt heeft bestaan is wel dat de levende nazaten elkaar vinden en napraten over de generaties die voor hen leefden. Met gefantaseerde personages zul je dat nooit beleven. Via de ouderwetse manier, van mond op mond gewezen worden op de familie of langs de moderne weg surfen op het internet ontmoeten de nakomelingen van J.D. Horst elkaar en wisselen de belevenissen van hun tak aan de stamboom uit. Zoveel verhalen, allang weer voldoende stof voor een deel 2!  Nieuwe vriendschappen  ontstaan door deze gezamenlijke interesse.

 

 

Via het internet vonden nazaten van de oudste zoon mij, na het verschijnen van het boek. Ze hebben nog brieven, foto’s en zelfs een hoge hoed van Franz. Al zoekende naar meer informatie over de voorouders in Suriname kwamen ze mijn roman tegen die over J.D. Horst is geschreven. Ik kan me hun verbazing voorstellen toen ze een familieportret die ze zelf in bezit hebben, in Gentleman in slavernij gepubliceerd zagen. Sindsdien hebben wij een heel goed contact en onze vriendschap heeft kort geleden geresulteerd in een PowerPointpresentatie in de bibliotheek van Hellevoetsluis. Vooraf geen tv optredens, geen radio interviews, weinig aandacht in de pers en toch een grote opkomst in de bibliotheek. Er moesten stoelen bijgezet worden! 

Contacten als deze ontstaan uit het onderzoek tijdens het schrijven van Gentleman in slavernij zijn me heel dierbaar geworden.

Dat brengt vreugde en verdriet. Helaas bereikte ons in september op Curaçao al het droevige nieuws dat Jenna Horst, kleindochter van de jongste Horst zoon, ernstig ziek was en niet meer beter zou worden. Inmiddels is Jenna overleden. Ik heb Jenna maar heel kort gekend, maar vanaf de eerste seconde na onze ontmoeting hadden we een klik, een herkenning van wij liggen elkaar. In die moeilijke tijd voor Jenna, ze zat midden in het verwerkingsproces dat haar huis in Paramaribo en al haar bezittingen door brand verloren waren gegaan, kwam ik met het verhaal over haar voorvader. Aanvankelijk niet geïnteresseerd, maar beleefd luisterend om mij een plezier te doen, groeide heel snel haar belangstelling. Binnen een paar uur na ons eerste bezoek, waren haar talloze herinneringen te binnen geschoten die ze ook gelijk telefonisch met me deelde. Sindsdien waren we altijd welkom bij haar en zolang we in Suriname waren, belde ze regelmatig op met een babbeltje over de familie. Het deed haar goed dat de familiekant van vader in het licht kwam te staan, omdat het daarvoor vooral de tak van moeders kant - De la Parra’s - was naar wie de meeste aandacht uitging. Toen het boek eenmaal was verschenen, reageerde ze enthousiast vanuit Suriname om me te vertellen wat ze ervan vond. Hoe blij ze was te lezen dat haar voorvader een goed mens was geweest en goede daden had verricht al leefde hij in een tijd dat slavernij een gegeven was.

Het zal zo vreemd zijn bij ons volgend bezoek aan Suriname niet meer even bij Jenna binnen te kunnen wippen.

Behalve de gezamelijke interesse voor de familie Horst ontstond een warme vriendschap met Dick en Marian uit Hellevoetsluis, (Dick is de achterkleinzoon van de oudste zoon van J.D. Horst), Peter en Marli uit Hunteburg, (Peter en Marli wonen in de omgeving waar J.D. Horst is geboren) en met ons, Janny en Paul uit Den Helder.

 

*******************************

 

WIO lezing

 Maandag 16 maart 2015 een lezing gehouden in Tjempaka.

Tjempaka is een Woongemeenschap voor Indische Ouderen (WIO) in Den Helder. In het gebouw is een ontmoetingscentrum. Toen wij daar een uur van te voren arriveerden om het technische gedeelte voor te bereiden, zaten daar al enige bezoekers te wachten. Dat er veel belangstelling was voor de lezing had ik al gehoord, het was ruim van te voren volgeboekt. Behalve voor de bewoners, die uiteraard voorrang hadden, stond de bijeenkomst ook open voor belangstellenden van buiten.

Na een aantal keren voornamelijk over Gentleman in slavernij te hebben verteld vond ik het heerlijk nu ook weer eens Hey buddy de andere voet is voor jezelf als hoofdonderwerp te hebben. Want daar waren ze voor gekomen, de Jutters. Om verhalen te horen over het oude Indië. De opdracht was om het meest te vertellen over Hey buddy en met name de periode in Indië maar ook over mijn andere boeken. Een gemakkelijke rode draad om alle verhalen aan elkaar te koppelen was de opmerking die Alfred van den Heuvel een paar jaar geleden maakte toen ik hem tegenkwam in het theater. ‘Nu heb je het hele koloniale verleden van Nederland beschreven,’ lachte hij toen ik vertelde over het verschijnen van Gentleman in slavernij. Lichtelijk overdreven maar heel leuk gevonden. In de lezing heb ik deze opmerking als uitgangspunt genomen en via Curaçao, Indië, Suriname en met oog op het nieuw te verschijnen boek in het najaar De Barones, Nederland, met de toehoorders een culturele en historische reis door het verleden gemaakt.

 

Ik heb verteld hoe mijn boeken zijn ontstaan en hoe het van lieverlee van fictie naar semi fictie naar non fictie is gegaan. Met zijn vinger in de lucht zei Huib Wijnants: ‘Geen woord van gelogen,’ over zijn verhaal. Zijn verhaal over zijn krijgsgevangenschap, de Birma spoorweg is het verhaal van velen, dat is me afgelopen maandag wel duidelijk geworden. Het leeft nog onder de mensen. Ik proef ook wel dat er meer zijn zoals hij, die graag hun levensverhaal in zo’n mooi boek beschreven zouden willen zien.

 

De basis van deze middag is de wens van stichting WIO om de ervaringen van de mensen die als kind uit het oude Indië zijn vertrokken met hun ouders en de rest van hun leven in Nederland, Amerika of Australië doorbrachten in verhaalvorm te bundelen. Over de oorlog en de kampen is al veel geschreven maar juist de problemen van de zogenaamde tussengeneratie is minder belicht. Ouders met herinneringen aan het oude Indië, kinderen geboren en opgegroeid in het nieuwe land, deze doelgroep hangt er als het ware tussenin. Lijkt me zeer interessant om deze verhalen te verzamelen en dieper op deze periode 1948-1959 in te gaan.  

Na afloop bedankte een van de dames voor de lezing en zei dat ze weer even in het Indië van haar jeugd was geweest. ‘Zo was het.’ Een groter compliment had ik, die nog nooit in Indonesië is geweest, niet kunnen krijgen.

 

 *****************************************************************************************************************

 

Optreden voor eigen publiek: bijna een reunie van de leesgroep, de schrijversgroep, de musicalgroep, vrouwen van het IVC, collega's, buren, vrienden, belangstellenden en nieuwe lezers! Warme sfeer en ruime interesse voor de geschiedenis van Suriname.

Aan de hand van Power Point presentatie de lezing uit het hoofd gehouden. Leuk om tussendoor annecdotes te kunnen vertellen zoals dat de kleindochter van de jongste zoon van Ditrich me uit Suriname opbelde en hoe blij haar enthousiasme me maakte. 

 Mijn 'angst' dat ik te lang aan het woord zou blijven en daarmee de aandacht zou verliezen was tot totaal ongegrond. Nooit eerder zulke lovende reacties gekregen als: ik had nog meer willen horen, zat ademloos te luisteren aan je lippen gehangen. Dat had ik niet verwacht. Binnenkort, voor wie het heeft gemist, een lezing in het IVC. Datum volgt nog.

Bedankje van Anita Ruder, pr medewerkster van de bibliotheek. Ook ik heb de bibliotheek bedankt, dat ik daar mijn verhaal over Horst en Suriname mocht vertellen maar vooral ook voor de buitengewone PR motor die is ingeschakeld. We hebben persoonlijke uitnodigingen verstuurd en in (bijna) alle huis-aan-huis bladen gestaan en op diverse internet sites.   

Hierna was het feest, we hebben een drankje gedronken op het succes van Gentleman in slavernij en een Surinaams hapje gegeten.

Uiteraard was Gentleman in slavernij verkrijgbaar. Aan de  signeertafel was het druk. Ik probeer toch altijd voor de lezers iets persoonlijks in het boek te schrijven.

We waren allemaal zo enthousiast dat we het binnenkort in het IVC nog eens dunnetjes over gaan doen. Dus wie deze lezing heeft gemist er komt een herkansing! 

 ********************************************************************************************************************

Literaire avond in Amsterdam: OBA-Bijlmer

Op 28 november 2013 was ik één van de negen auteurs die geinterviewd werd door Michel van Kempen. 

 

Gespreksleider Michiel had zich goed voorbereid, stelde diepte vragen en alle auteurs kregen de gelegenheid hun werk te presenteren. Het publiek luisterde aandachtig, had gelegenheid om vragen te stellen. Alle auteurs sloten af met het voorlezen van kort gedeelte uit hun eigen boek. Ik koos voor de laatste pagina wat aanvankelijk enig hilariteit opleverde. Maar juist die sterfscene maakt nieuwsgierig: hoe zat het nou met het leven van Johann Dieterich Horst en zijn goedbewaard familiegeheim?

Zie verder interessante links; blogspot Caraïbisch uitzicht. 

 **********************************************************************

Lezing in Rotterdam: Afschaffing van de slavernij 

Op 4 juli 2013 heeft Janny de Heer in de bibliotheek Hoogvliet en Feijenoord in Rotterdam verteld over hoe de afschaffing van de slavernij tot stand kwam

 Gentleman in slavernij gaat over de meeslepende geschiedenis van het koloniale Suriname in de 19e eeuw, een tijd van grote veranderingen in de verhoudingen tussen de bevolkingsgroepen. De roman vertelt hoe het dagelijks leven op en om de plantages werkelijk was. Janny de Heer ontraadselt daarbij knap de familiegeheimen rond de hoofdpersoon.

  

 

 

 
jannydeheer@hotmail.com