Nieuwtjes
Presentaties
Lezingen
Buitenbeentjes
De Barones
GentlemaninSlavernij
HeyBuddy&anderSucces
Yu di Tera
Wie ben ik?

 

 

                            Presentaties in de afgelopen tijd

 

Zondagmiddag 3 februari 2019, Lezing Gentleman in slavernij,

 

in De Koperen Tuin, Goes

 

 

Waarom wist ik niet van dit boek?

 

 

 

We genoten van een verrassend hoge opkomst in Goes. Dat maakt een lezing extra spannend, zoveel hoofden zoveel zinnen. Gelukkig was de sfeer vanaf het begin zeer gemoedelijk en belangstellend. Slavernij blijft een precair onderwerp. Een meneer vereerde mij door speciaal voor de lezing in traditionele kledij te komen. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt en ik wist in positieve zin niet wat me overkwam. 

 

 

De enorme belangstelling danken we ook aan de media aandacht. Diverse internet kranten en huis -aan- huis bladen hebben de aankondiging geplaats. De PZC heeft een bericht aan de lezing gewijd en zodoende hadden we behalve uit Goes en Kapelle, ook bezoekers uit Middelburg en Vlissingen.


 

Het was een gemêleerd gezelschap, belangstellenden met Surinaamse roots, zij die dus de geschiedenis met de paplepel ingegoten hebben gekregen en belangstellenden die in de tropen hebben gewoond, er dus ook veel van weten en toehoorders die niet zo goed op de hoogte zijn van het verleden dat wij delen met Suriname. Al met al een groep die met een hoge mate van interesse de lezing heeft gevolgd. Dat draagt mij ook en brengt me in de stemming om de lezing met verve te geven.


 

Zoals vaker is voorgekomen tijdens presentaties over het boek van J.D. Horst, ontstonden ook deze middag spontane gebeurtenissen en toevallige ontmoetingen. Net als op Curaçao meldde zich een vroegere bewoner van de Kromme Elleboog Straat in Paramaribo. Een gedeelte van die straat is afgebeeld op de omslag omdat J.D. Horst daar ooit woonde en is overleden in zijn woning. Een mevrouw uit Middelburg verbaasde zich over het feit dat ze nog nooit over de roman Gentleman in slavernij had gehoord. ‘Waarom wist ik niet van dit boek?’

 

Toehoorders bleken elkaar te kennen en waren verrast elkaar hier te ontmoeten. Soms jarenlang niet gezien. Sterker nog was het verhaal van mijn eigen Paul. Hij zat naast een meneer, van wie hij steeds vaker het gevoel kreeg: die stem ken ik! Maar het gezicht nee, deed geen bel rinkelen. In de pauze toch maar een langer gesprekje aangeknoopt en daar waren de herkenningspunten: Curaçao, ruim vijfenveertig jaar geleden, onderwijs, lenzenfabriek en de klap op de vuurpijl: ooit had mijn lief, toen een achttienjarige alleen in De West, bij deze meneer, die toen nog een jong gezin had, opgepast op zijn twee kinderen. We waren flabbergasted.

 

De pauze duurde wat langer omdat zoveel mensen zoveel met elkaar te bespreken hadden en er zijn heel veel foto’s gemaakt. Aan de signeertafel was het ook gezellig druk, zelfs nog belangstelling voor De Barones. Het kreeg steeds meer de sfeer van een gezellige receptie.

 

 

 

 Na afloop bleek uit de vragen dat de bewogen levensloop van Horst het een en ander had los gemaakt en werden er interessante vragen gesteld. Zo kon ik in de beantwoording weer een paar leuke anekdotes vertellen die zich in de zoektocht hebben voorgedaan. Het verhaal van J. D. Horst stopt nooit, telkens sluit zich weer een vertelling aan, een toevalligheidje. Ik dank alle bezoekers die meegewerkt hebben deze middag zo bijzonder en integer te laten verlopen. Extra bedank ik de toehoorders die nog even speciaal een compliment kwamen geven over de presentatie. Deze kreeg ik via de mail:

 

Vorige zondag werd ik gegrepen door de fascinerende presentatie van Gentleman in Slavernij. Bijzonder onderhoudend, zonder de gebruikelijke, vergezochte politieke connotaties. Mevrouw De Heer was groots en meeslepend in haar kunstzinnige  stijl.

 

                                                                                Wall of fame in De Koperen Tuin

 

In de dagen na de lezing heb ik nog meer reacties ontvangen, via facebook, de mail, telefoontjes en ontmoetingen op straat. Men wil nog wat nababbelen over de historie en ik heb een nieuwe uitnodiging voor een lezing ontvangen. Daarover later meer!

 

 

 

****************************************************************************************************************************

Presentatie 9 januari 2019 Passage afdeling Den Helder de Schooten.

De Barones

  

Vanavond in de Vredeskerk in Den Helder een zaal vol toehoorders die de tijd waarover we het hebben aan den lijve hebben ondervonden. Een aantal iets eerder, sommigen iets later maar de gemiddelde bezoeker is geboren tussen 1940-1945. De oorlogsjaren, de tijd van de wederopbouw, de tijd waarin de vrouw niets te vertellen had, emancipatie een onbekend woord was, het is voor allen een duik in het bekende verleden. Regelmatig wiegt er een golf van herkenning en instemming door de zaal.

 

Het verhaal van Mien Bezemer (hoofd personage in de Barones) is uitzonderlijk maar wat zij heeft meegemaakt als kind van foute ouders is tegelijkertijd een bekend fenomeen. Zo ging dat in die tijd, de kinderen waren de dupe. De meelevende reacties uit de zaal werken enorm stimulerend. Met het nodige elan schets ik aan de hand van een PowerPointpresentatie De Barones, haar leven, haar teleurstellingen, de noodwendige keuzes; met zo’n enthousiast gehoor ontstaat als vanzelf een goede interactie.

 

 

 

Aan het einde van de voordracht over het boek zijn er een aantal vragen. Hoe ben ik aan de titel gekomen? De zaal wil graag meer weten en een eigen mening geven. Want de nadruk moet gelegd worden: NSB’ers waren landverraders en daar koester je geen sympathie voor, geen medelijden. Er ontstaat een levendige discussie, na de oorlog in de chaos hebben velen hun straf ontlopen en zijn in de maatschappij weer op hoge functies terechtgekomen. Anderen hebben een zwaarder lot getroffen terwijl ze bijvoorbeeld enkel maar lid waren geweest. Goed en fout bepalen gezamenlijk een grijs gebied waarin het moeilijk te ontwarren is wie de meeste schuld draagt. Een heikel onderwerp maar met zovelen die zich oprecht inleven in de mores van die tijd en lezeressen die de naoorlogse jaren allemaal zelf meegemaakt hebben en zich de tijd nog goed kunnen herinneren ontstaat een levendig gesprek in een aangename sfeer.

  

De dames komen ook nog even terug op de introductie waarin ik heb verteld over de musical Zielsverwanten. Een verhaal dat ik samen met de schrijversgroep van het IVC (Internationaal Vrouwen Centrum) heb geschreven. De liedjes zijn bijna allemaal geschreven op de muziek van liedjes uit Ja Zuster Nee Zuster ( A.M.G. Schmidt) gecomponeerd door Harry Bannink. Jammer dat het in schouwburg De Kampanje maar één keer is opgevoerd, kan het niet nog een keer?’

  

Ter afsluiting laat ik een overzicht zien van mijn oeuvre waarin het koloniale verleden de overhand heeft gekregen, en verklap ik dat het manuscript van mijn zesde boek af is. Weer speelt het verhaal in Suriname, Nederland en Indië. Dit is echt de laatste roman over het verleden, verkondig ik, ik heb nu genoeg over die geschiedenis vertelt. We moeten allemaal lachen om de nadruk waarmee ik het beweer. Maar wat ik graag wil weten van de groep is: wat vindt men van de titel? Het geheime wapen  hoe de liefde handhaaft in een gestoorde wereld  Ze vinden het een mooie titel, ik moet die zo laten niet meer over dubben.

 Afgesproken, het was een fijne avond!

 

Later als ik de foto’s bekijk valt me op hoe rood op een foto mijn konen zijn. Waren ze echt zo rood?  ‘Ja, je hebt gevlamd,’ is het antwoord.                                      Met plezier gedaan!

 

**********************************************************************************************************************

 

De PowerPointPresentatie over Gentleman in slavernij was op 1 oktober 2018 in Den Helder in School 7:

           de beste bibliotheek van de wereld.

Een eretitel, welverdiend, en een eer om daar in de theaterzaal te mogen vertellen over mijn boek in de maand van de geschiedenis.

 

 

 

De slavernij  is een precair onderwerp, de zwarte bladzijde in onze geschiedenis. Geen periode om over te zwijgen, er is veel over te vertellen. Want hoe gruwelijk het systeem ook was het speelde in een maatschappij waarin de mensen moesten leven, werken, leren, eten, liefhebben, omgaan met elkaar.

 

Aan de hand van het leven van Johann Dietrich Horst rollen we via Duitsland die maatschappij in. Als jongeman uit een welgestelde familie vestigt hij zich in Suriname ten tijde van de slavernij. Alles in de maatschappij van die dagen ademt de sfeer van slavernij, het is onmogelijk de onderdrukking te negeren die onderdeel is van de samenleving en bij wet is vastgelegd.

 

 

 

Het publiek is aandachtig en leeft mee met de gemeenschap die te maken kreeg met de omstandigheden van die tijd. Ik weet dat de meeste bezoekers het boek al gelezen hebben, en zelfs bij de presentatie in 2013 waren.

 

 

 

Een toehoorster verbaast me in de pauze wanneer zij mij vraagt of het na de pauze over de slavernij gaat. Volgens mij heb ik in het eerste gedeelte voortdurend verteld over de maatschappij waarin slavernij een gegeven was en wat dat inhield voor de mensen in die tijd. Na afloop blijkt dat slavernij voor deze mevrouw gelijk staat aan mishandeling en geweld. De slavernij in Suriname is ontstaan in 1667. Suriname genoot de reputatie dat het zijn slaven het slechts behandelde ten opzichte van andere landen, maar vanaf 1850 zijn er steeds nieuwe wetten aangenomen die het leven van de tot slaaf gemaakte minder onaangenaam moesten maken en beschermen tegen redeloze eigenaren die er voor het minste geringste op los sloegen. Desondanks duurt het nog tot 1863 voordat de slavernij officieel wordt afgeschaft en dat heeft te maken met eigenaren die gecompenseerd willen worden.

 

 

Maar door films en verhalen waarin met name het geweld tegen weerloze mensen proportioneel de meeste aandacht krijgt, krijgen de meeste mensen een beeld voorgeschoteld van een wereld waarin liefde en aandacht ontbrak en er slechts tirannie en mishandeling heerste.

 

 

 

    

 

****************************************************************************************************************************

 

Presentatie gehele oeuvre in Vredeskerk

 

Op uitnodiging van de PCOB (Protestants Christelijk Ouderen Bond) Den Helder heb ik op woensdag 17 januari 2018 een PowerPointpresentatie verzorgd in de Vredeskerk. Mijn contactpersoon en gastvrouw op deze middag was Rian Bok. We hebben prettig samengewerkt en afgesproken dat deze middag voor herhaling vatbaar is. Beste compliment dat je als auteur kunt krijgen.

De dag erna donderde op donderdag een heuse storm met orkaankracht over Nederland, bijna waren we nog verder van huis geweest, - want deze dag stond aanvankelijk gepland voor de lezing.

 

Evengoed wat was het slecht weer. Koud, winderig, regenachtig, niettemin hebben ongeveer vijftig belangstellenden de moeite genomen naar de Vredeskerk te komen. Han Ellermeijer, de man voor de techniek, wees me de bezoekers bij binnenkomst aan en vertelde waar zij vandaan kwamen: die uit het centrum, die mevrouw met haar vriendin komen uit Julianadorp, die komt uit Huisduinen oftewel belangstelling uit alle windstreken van Nieuwendiep (zo wordt Den Helder ook wel genoemd). Hij wees op de boeken die ik ondertussen had uitgestald. De Barones vond hij prachtig, een psychologische roman, Gentleman in slavernij vooral interessant. Wat een onderzoek moet daar aan vooraf zijn gegaan.

Het viel gastvrouw Rian Bok tijdens haar welkomstwoord op dat zij veel onbekende gezichten zag. Gevat wees zij op de informatiebrochure over de vereniging. Geweldig dat een PowerPointpresentatie van een lokale auteur een bemiddelende rol kan hebben. Misschien nieuwe leden? Met een vleugje trots ervoer ik dat de meerderheid van de bezoekers speciaal voor mij waren gekomen en niet zozeer omdat het een thema middag van het PCOB was. Wat een bijzondere belevenis om zoveel positieve reacties te ontvangen van lezers die ik niet persoonlijk ken. Met een mevrouw bleek ik dezelfde geboortegrond (Oostwold Gr) te delen. Dat werd een gesprek a la: wie is je vader, wie is je moeder en ken je die en ken je die. Meerdere keren reacties als: ik heb al uw boeken en ik geniet er zo van. En dat allemaal als de lezing nog moet beginnen.

Geen wonder dat het zo goed ging. Aandachtig gehoor, instemmend knikken en soms hardop aanvullend. Een lach op het juiste moment en een golf van bewogenheid als reactie op een verdrietige anekdote. Reacties kwamen soms een beetje te vroeg zoals van de meneer die mij in de rede viel toen ik vertelde over Karel Doorman. Hij reageerde nogal scherp op mijn weergave van de commandant ’s bevel: ‘ik val aan volg mij.’  ‘Dat heeft hij niet gezegd.’ Nee, inderdaad dat heeft hij niet bevolen, Karel Doorman heeft de opdracht gegeven: ‘all ships follow me.’ Bewust in het Engels vanwege het geallieerd eskader. Hij zag in dat de Japanse overmacht te groot was en wilde met alle schepen terug naar de haven. Helaas zijn zijn woorden jarenlang verkeerd weergegeven, staan deze zelfs vandaag de dag nog onder zijn statue op terrein van het KIM (Koninklijk Instituut Marine) In mijn verhaal moet ik het misverstand aanhalen om gebeurtenissen in Buitenbeentjes te verklaren.

Deze meneer bleef het echter op het puntje van zijn stoel zitten om commentaar te leveren. Zo ook toen ik Jackie Zagt introduceerde. ‘Ambriola.’ Reageerde hij bijna vinnig alsof ik de namen van mijn Buitenbeentjes niet zou weten. In haar verhaal is juist de Z van haar (meisjes) achternaam belangrijk. Omdat ze wanneer in het jappenkamp op alfabetische volgorde extra suiker werd uitgedeeld zij en haar moeder en zusje altijd als laatsten aan de beurt waren, en hoe men ook probeerde eerlijk te verdelen, voor de laatsten in de rij bleven slechts enkele korreltjes over. Na de capitulatie van Japan, toen ook op alfabetische volgorde de eerste vrachtwagens met overlevenden het kamp uit werden gereden en deze werden overvallen door de nationalisten en er alsnog slachtoffers te betreuren waren, heeft dezelfde Z hun misschien het leven gered.

Het blijven bijzondere verhalen, de waargebeurde, de levensverhalen. Ze boeien me, ik luister graag en weet intussen dat er nog heel veel mensen zijn die ook graag hun verhaal in een boek verwerkt zouden zien. Het zijn er teveel voor mij alleen.

 

 

 

 

****************************************************************  

Bijzondere presentatie Buitenbeentjes in MFC De Boerderij

Eerste exemplaar officieel uitgereikt aan de burgemeester van Den Helder, de heer K. Schuiling. Het is een waardevolle middag geworden waar we met warme gevoelens op terugkijken. Hartelijk, enthousiast, maar ook met ontroering en bewogenheid hebben de burgervader, de Buitenbeentjes, familie, vrienden en belangstellenden met de uitgever en mij deze middag beleefd.

Weer kan ik zeggen; ik heb het niet zo bedacht maar de waargebeurde verhalen hebben mij gevonden. Het bizarre leven, meegesleurd worden in de chaotische gebeurtenissen van een oorlog of een ramp, omstandigheden die vervolgens de levensloop gaan bepalen. Dat is wat mij fascineert en telkens weer inspireert om de verhalen op te tekenen. 

De vanzelfsprekendheid: hier hoor ik, hier ben ik thuis, bij mijn gezin, dit is mijn baan, we staan er in het leven van alledag niet eens bij stil. Bij de geboorte krijg je een aantal zekerheden mee, je geboorteplek, je nationaliteit, je ras, het gezin waartoe je behoort. Geen gegevens waarvan je verwacht dat die ooit tegen je gebruikt zullen worden. Totdat plotseling de mensenstromen op gang komen omdat cultuurverschillen een issue zijn geworden, godsdiensten elkaar treffen, de politiek een groep het zwijgen oplegt, de ene mens de ander verjaagt. Helaas is het vandaag de dag niet anders.

 

 

 De Buitenbeentjes die heel moedig hun belevenissen hebben verteld waarvan ze wisten dat het niet onder ons zou blijven, verdienen groot respect. Want ook al heb je er zelf helemaal geen invloed op gehad, is het jou of je ouders overkomen, de honger, de ellende, de armoede, er rust na al die jaren bij velen nog steeds een taboe op om er vrij over te praten.

 

Met liefde en respect heb ik de verhalen geschreven. Met alle verhalenvertellers heb ik fijne gesprekken gevoerd. Niet alleen maar treurnis, we hebben veel gelachen. Humor is het geheime wapen om te overleven zei Cees Pennings.

Behalve het noodgedwongen vertrek uit Indië hebben alle verhalen nog een overeenkomst. De kinderen uit de gezinnen die de Japanse kampen hebben overleefd uitten zich allemaal uiterst positief over de ouders en met name de moeders die met onvoorwaardelijke liefde hen door die zware periode in hun leven hebben geloodst.

 

 

 

 

 

************************************************************************

De representatieve presentatie van De Barones                   maart 2016

 Voor dag en dauw gingen we al op pad. Donderdag 17 maart, de dag van de officieuze landing van De Barones. Om 8.20 word ik al in de studio van RTV Rijnmond verwacht. Voor ons betekent dit dat we rekening houdend met files zeker om half zes moeten rijden. Wonder boven wonder zit alles mee, zelfs alle verkeerslichten staan op groen en ruim op tijd, -bijna een uur te vroeg parkeren we aan de Lloydstraat in Rotterdam.

Ik heb een afspraak met Niels van Hattem voor een radio-interview. Van te voren heeft hij me opgebeld. We hebben besproken hoe het gesprek zal verlopen, welke onderwerpen hij wil aanhalen zodat ik me kan voorbereiden. En hij noemt een passage in het boek- de lagere schooltijd om daar een stukje uit voor te lezen. Bovendien lijkt het hem leuk om tijdens de uitzending Mien te bellen. Daar heb ik wat aarzelingen bij, en waarschuw hem dat er een waterval kan ontstaan. Juist omdat er met haar geen voorgesprek is geweest. Mien is zo vaak in gesprek in de dagen voorafgaand aan de presentatie dat het de radiojournalist niet is gelukt haar aan de lijn te krijgen.

http://www.rijnmond.nl/nieuws/139836/Boek-over-eentje-van-foute-ouders

Misschien was het deze keer ook beter geweest als hij de bezettoon had gekregen. Gezien haar leeftijd is het niet verwonderlijk dat Mien nerveus is, ze steekt meteen van wal. Ze heeft al pilletjes geslikt tegen de zenuwen en in één moeite door vertelt ze dat ze vier keer opgenomen is geweest in een inrichting en dat ze haar broer al veertig jaar niet heeft gezien, maar dankzij Janny en Paul hem heeft kunnen bezoeken enzovoort enzovoort. Ik verstijf want dit zijn niet zozeer de verhalen waarvan ik denk als de luisteraar dit hoort, dan wil hij het boek lezen! Dit had ik zelf van te voren even met haar moeten doornemen, dat is wat ik ervan heb geleerd.

Een stralende Mien opent de voordeur als we haar later die ochtend komen halen voor de presentatie. Het is haar dag, met gemengde gevoelens -want al is ze gespannen, het is ook wat ze heel graag wilde: een boek over haar leven. Eindelijk vrijuit kunnen zijn wie ze is, niet doorlopend aanpassen aan anderen of zich gedragen zoals men van haar verwacht. Dat is haar belangrijkste drijfveer.

Voordat de presentatie begint in Den Brommert heb ik een afspraak met de journaliste Saskia Lensink. Zij heeft een eigen rubriek in het AD Dordrecht waarin zij eens in de veertien dagen een terugblik werpt op het verleden. Eerder deze week heeft zij Mien bezocht en haar een interview afgenomen. Onze beider verhalen smelt Saskia tot één artikel en er komen drie foto’s bij. Vanuit de regio is er volop belangstelling vanuit de media voor De Barones. We hebben vorige week al een positieve aankondiging gehad in het AD.

De presentatie verloopt op rolletjes zoals het een activiteit waar de barones bij betrokken is betaamt. Schaduwzijde is dat burgemeester J. Heijkoop die het eerste exemplaar in ontvangst zou nemen wegens ziekte verhinderd is. Maar dit bericht hebben we gisteren al verwerkt. Vandaag verwelkomen we locoburgemeester de heer A. Flach die de honneurs uitstekend waarneemt.

In een gemoedelijke sfeer begroet de voorzitter van het Historisch Genootschap- Alie Tas onze gasten. De vereniging heeft er alles aan gedaan om de zaal voor deze gelegenheid mooi aan te kleden en voorwerpen bedoelt voor de volgende expositie alvast uit te stallen. Zo zitten Karel en Mien nu naast elkaar te stralen in een schoolbank uit lang vervlogen tijden.

Na Alie Tas is het woord aan de uitgever Franc Knipscheer die namens de uitgeverij een lovende speech uit het hoofd houdt over de biografische roman De Barones. Frappant dat hij aanvankelijk dezelfde aarzeling heeft gehad als ik ook. Is het niet een te persoonlijk verhaal? Ja, dat is het, maar deze ene persoonlijke levenservaring vertegenwoordigt duizenden andere Mijnsjes en wat geeft het een goed tijdsbeeld van de jaren die achter ons liggen.

Als het mijn beurt is, vertel ik over de achtergronden van het verhaal, hoe ik ertoe gekomen ben het op te schrijven en over de bijzondere ontmoeting met de burgemeester van H.I. Ambacht waaraan we deze presentatie in Den Brommert te danken hebben. Een wisselwerking! Dan is het de hoogste tijd om de boeken uit te reiken. Aan wie geef je het eerste? Aan het hoofdpersonage, het is haar leven, maar je nodigt de burgemeester niet uit om aan hem het tweede exemplaar uit te reiken. De burgervader hoort het eerste te hebben. Mijnsje, Mien, Bezemer ziet haar lievelingswens in vervulling gaan. Haar leven beschreven in  een boek, dat het nu echt gedrukt is voor haar een geschenk! Daarom heb ik haar boek als een cadeautje verpakt en zo voor beiden een speciale manier bedacht om De Barones te overhandigen.

  In de gezellige ambiance is alle gelegenheid om elkaar te spreken, samen herinneringen op te halen zoals dat hoort in een historisch pand, onder het genot van een kopje koffie waar we een feestelijke petit four bij presenteren. De Barones is gelanceerd!

 

 

 *********************************************************************************************************************

Presentatie Gentleman in slavernij’  

 Bibliotheek Amsterdam 13 oktober 2013

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Frank Knipscheer en Janny de Heer  

  Je hebt er maandenlang naar uitgekeken en eindelijk daar was ie dan die dag.’

Een vrije versie van mij naar een heel bekend liedje van Gerard Cox. Zelf had ik de presentatie van Gentleman in slavernij al op 1 juli gedacht. Op de eerste dag in juli herdenken we de afschaffing van de slavernij in Nederland. Dit jaar, 2013, was het 150 jaar geleden dat dit gebeurde en het leek mij een mooie datum om de presentatie te plannen.

 

 

 Maar het werd 13-10-13. Een gure herfstdag. Ondanks regen en storm een grote opkomst bij de presentatie van Gentleman in Slavernij. Binnen was het warm en gezellig. Ik kwam handen tekort om te signeren. Lezers staan al klaar met het boek om het door mij te laten signeren als ik m’n natte jas nog aanheb. Buitengewoon verrast ontmoet ik oude bekenden die ik sinds Landskinderen verscheen niet meer heb gezien. Daarnaast was het heel bijzonder om diegenen die mij hebben ondersteund en geadviseerd te begroeten maar vooral ook om ze aan elkaar voor te stellen. Thema van de middag was: Een droom die ik heb.   Het was een gezamenlijke presentatie van gedichtbundels en romans van auteurs van uitgeverij Indeknipscheer.                                                    

 

  Klein minpuntje is dat bij de Power Point Presentatie om mij te introduceren Hey Buddy niet verschijnt maar dat maakt de uitgever ruimschoots goed om na afloop van mijn optreden mij en het publiek te vertellen dat een recensent op Curaçao vindt dat Gentleman in slavernij een prijs verdient. Als die droom eens uit zou komen!

 

 

 
jannydeheer@hotmail.com